Ultrameaw จากแผนกเบ็ดเตล็ด 2 ตำแหน่งจับฉ่าย

เฮ้อ!! หน้าตาก็งั้นไม่ได้สวยซะอะไร ทำไม๊...ที่หน้ามันมีป้ายบอกรึไงว่าฉันมันเด็กอินเตอร์ พวกฝรั่งตาน้ำข้าวถึงชอบมาถามทางเรื่อยเลย ทีแรกก็นึกว่าคงแค่บังเอิญ แต่ตลอดชั่วชีวิตที่ผ่านมามันก็มิใช่น้อยอยู่นะ

ที่จำได้แม่นยำก็มีอยู่ 3 - 4 ครั้ง

ครั้งแรกตอนยังเรียนอยู่ ยืนที่ป้ายรถเมลล์ ท่ามกลางฝูงคนที่คราคร่ำ เราหันหน้าออกนอกถนน จู่ก็รู้สึกว่ามีคนมาสะกิด หันไป เป็นฝรั่งญ นางนึงหน้าตาน่ารัก ถามสายรถเมลล์สายหนึ่งว่าป้ายขึ้นมันอยู่ไหน ไอ้เราก็ไม่ใช่คนแถวนั้นก็ไม่ค่อยมั่นใจ ก็ได้แต่ทำมือทำไม้ชี้ไปเรื่อย(แต่ชี้ไปที่ท่ารถที่ขึ้นถูกนะ) เราก็ไม่ค่อยกล้าพูด คนเต็มป้ายไปหมดทำไมไม่ถามคนอื่นมาถามฉันทำไม

ครั้งที่สอง ที่ ณป้ายรถเมลล์เหมือนกันเป็น หนุ่มสาวแดนอาทิตย์อุทัย โดนแท็กซี่มาปล่อยไว้ เราแค่หันไปซบตาเพียงแวบเดียวคงเห็นเราเป็นดั่งนางฟ้านางสวรรค์หรือไงถึงได้เข้ามาถามทาง ก็ยังดีที่รอบนี้มีเพื่อนอยู่ข้างๆและเก่งภาษาอังกฤษด้วย แต่ทว่าเพื่อนไม่ช่วยอะไรเลย จับได้คร่าวๆว่า จะไปเพลินจิต แต่แท็กซี่มาปล่อยไว้ที่ พระราม 7 แถวบ้านเราโหมันคนละโยชน์เลย ไอ้เราจะให้นั่งรถเมลล์ไป ก็ไม่รู้ว่าต้องไปสายไหน เฮ้อก็เลยส่งขึ้นแท็กซี่ไป

ครั้งสุดท้ายล่าสุดเมื่อวานนี้สดๆร้อน ยืนอยู่บนรถไฟฟ้า กับพี่สาว มีแขกขาว 3 คน มาถามว่า ไป MBK ต้องลงสถานีไหน สยามใช่ไหม ไอ้เราด้วยความอยากให้เรื่องมนจบไปเร็ว yes ในทันทีไม่ต้องคิด แต่เอ มันจะต้องลงตรองสนามกีฬาไม่ใช่เหรอ เราก็เลยบอกว่า โอ้ๆ ไม่ใช่คะต้องสนามกีฬา (แต่ขอโทษนึกไม่ออกภาษาอังกฤษเรียกว่าอะไรเลยชี้รูปอย่างเดียวเลย) เขาก็ย้ำๆว่าชัวร์มั๊ย เราก็อือ เขาถามหลายครั้งมากจนอยากตอบไปว่า...(ชั่ว) อิอิ พอถึงสถานีสยามเราลงสถานีนี้เขาก็ถามอีกครั้ง เราก็พยักหน้า เขาก็พูดมาคำนึง ซึ่งจับใจความได้เพียงนิดหน่อยว่า ถ้ามันไม่ใช่ผมจะ....(ตรงนี้หละที่ฟังไม่รู้เรื่อง)... พร้อมด้วยใบหน้ายิ้มๆ รู้อะนะว่าเขาอำเล่น แต่ในใจคิดว่า หากรูให้เจอละกัน อิอิ แล้วก็เดินจากไป

เฮ้อ!!!~ มันเป็นประสบการณ์ที่ไม่น่าจดจำเลยปั๊ดโธ่เอ๊ย....