Ultrameaw เมี้ยว เมี้ยว...

วันนี้มึนๆงงๆ ไปซื้อของโลตัสจรัญแถวบ้าน
ขากลับต้องข้ามฟากกลับมาเพื่อขึ้นรถเมล์
น่าเสียดายวิ่งไม่ทันสายที่จอดหน้าบ้าน ยืนรอต่อไปด้วยใจเหนื่อยล้า
ในสมองวนเวียนคิดถึงแต่เรื่องบ้าน
เพราะเมื่อวานมีเจ้าหน้าที่มารางวัดที่เพื่อทำถนน ที่บ้านโดนไปพอสมควร
ในหัวคิดไรไปเรื่อยเปื่อย จนรถเมล์คันใหญ่วิ่งมาจอดหน้าเรา
ไม่ใช่สายที่จะขึ้น แต่เห็นคุณป้าร่าง(ค่อนข้าง)ใหญ่คนนึง กำลังลงรถเมล์อย่างทุลักทุเล
คาดว่าขาคุณป้าแกคงจะไม่ดี ทีแรกจะเข้าไปช่วย
แต่ว่าเขินๆ+ไม่แน่ใจว่าเขาลงเองจะสะดวกกว่ารึเปล่า
เราก็มองคุณป้าเขาตลอดตอนลง แต่ยืนเฉยๆ ไม่ได้ทำอะไร
คุณป้าเดินเข้ามาใกล้แล้วถามเราว่า "โลตัสอยู่ครงไหนลูก"
เราก็เลยบอกป้าแกว่าต้องข้ามสะพานลอยไป
ป้าบอกแกข้ามไม่ไหวพาแกข้ามถนนหน่อยได้ไหม
ไอ้เราก็เห็นว่ามันไม่มีทางข้าม + กับรถเยอะมากคาดไปคิดว่าคงจะไม่รอดแน่
ยืนคิดอยู่ 5 วิ
..
...
...
....
......
ตัดสินใจพาคุณป้าขึ้นแท็กซี่ยูเทิร์นไปที่โลตัสฝั่งตรงข้าม
แล้วเราก็นั่งมากับคุณป้าแกด้วย เพราะยังไงก็จะกลับบ้านอยู่แล้วด้วย
เปลี่ยนจากนั่งรถเมล์ร้อนๆ ไปนั่งแท็กซี่เย็นๆกับคุณป้าแกดีกว่า
พอพาแกลงหน้าโลตัส คุณป้าแกก็อวยพรขอให้โชคดีถูกหวยรางวัลที่ 1
ระหว่างนั่งแท็กซี่กลับบ้าน คิดไปตลอดทางว่า...
การทำดีนี่มันไม่ยากเลยนะ แค่จะสู้กับความอายความเขินได้มั๊ย
(ก็ไม่รู้เหมือนกันการทำดีจะอายไปทำไม)
นั่งยิ้มไปตลอดทางคนเดียว ลืมเรื่องราววุ่นๆในชีวิตไปได้พักใหญ่ๆ

ที่เล่ามาก็ไม่ได้จะยกยอปอปั้นว่าตัวเองเป็นคนดีมีน้ำใจหรือว่าอะไรหรอกนะ
ที่ทำก็เป็นเพราะพอเห็นคนแก่ แล้วอดนึกถึงคนที่บ้านตัวเองไม่ได้
ลองนึกว่าถ้าเป็นญาติพี่น้องเรา แล้วถ้าเวลาที่เขาเจอเรื่องราวแบบนี้
ก็อยากให้มีคนมาช่วยญาติเรา เหมือนที่เราช่วยคนอื่น

หากคนเราทุกวันนี้คิดว่าคนอื่นเป็นญาติตัวเองได้สักครึ่ง น้ำใจในสังคมไทยก็จะหาได้ไม่ยากเลย
ว่ามะ