Ultrameaw เมี้ยว เมี้ยว...

 ช่วงนี้กำลังอินกับนู๋กะทิมากมายหลังจากที่พอรับรู้เรื่องราวของเด็กน้อยคนนี้มาพักใหญ่แล้ว
แต่ยังไม่มีโอกาสอ่านมันสักครั้ง
จนกระทั่งได้เห็นว่ามันถูกสร้างเป็นหนัง และตัวอย่างที่ปล่อยออกมา เล่นเอาฉันร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร
ท้ายสุดเลยไปซื้อหนังสือมาอ่านดู (ทั้งที่ไม่ใช่แนวเล๊ย...)
อ่านไป..อืม มันอิ่มจริงๆเนาะ..เศร้าปนสุขคละเคล้ากันไป

พอเมื่อวานมีโอกาสได้ไปดูรอบพิเศษ ได้ฟังการให้สัมภาษณ์ของนู๋น้อยที่มารับบทกะทิ
แหม....มันช่างตรงอะไรเช่นนี้ บุคคลิค ท่าทางการพูดการจา น่ารักน่าชัง หลงรักได้ไม่ยากเลย

แต่พอได้ดูหนัง...มีหลายฉากที่ดูแล้วช่วยเติมเต็ม
แต่บางฉากก็เพิ่มมาทั้งๆที่มันอยู่ในเล่ม 2 (ความสุขของกะทิ ตอน ตามหาพระจันทร์)
ไม่รู้จะรีบเอามาใส่ทำไม
แถมฉากในหนังสือที่เราอ่านแล้วอินมากๆนั้น..
โดนทอนซะจนเกือบไม่อิน...ดีว่าจิน(ตนการ)ตามหนังสือไป
ยิ่งตอนพีคนะ...นักแสดงก็เล่นไม่ถึงซะงั้น...เสียใจจัง

บางคนก็บอกว่าเพราะเราเอามันไปเปรียบกับหนังสือรึเปล่า
ไอ้เราก็นึกนะตอนที่ดูหนังว่า ถ้าเรายังไม่อ่านจะรู้สึกยังไง
มันก็อินนะ แต่อินแบบไม่รู้ที่มาที่ไป
พี่ที่ไปดูด้วยแล้วยังไม่ได้อ่าน
ยังเข้าใจความสัมพันธ์ของตัวละครแต่ละตัวไม่ถูกเลย

เสียดายที่หนังยังทำให้ฉันสุขไม่พอ อิ่มไม่พอ
แต่ก็ยังขอแนะนำให้คนไปดูกันนะ มันให้กำลังใจคนดี

ปล.¹ การอ่านหนังสือก่อนจะยิ่งทำให้เข้าใจเรื่องราวมากขึ้น
ปล.₂ เอารูปน้องที่รับบทกะทิมาฝาก น่ารัก น่าเอ็นดู